RECENSIE: Muziektheater Zeeland brengt bekende verhaal van The Addams Family op de planken

Wanneer ik de zaal binnenloop van Theater de Mythe voor de generale repetitie van The Addams Family, hangt er een licht nerveuze spanning in de lucht. Maar ook een warme energie die typisch is voor een vereniging die al maanden samen naar dit moment toewerkt. Het is het laatste moment voordat het publiek de zaal vult voor de première van Muziektheater Zeeland. Voor wat het waard is, ik heb er – na het zien van dit spektakel - alle vertrouwen in, wat een geweldige prestatie van iedereen.

Hans Puik – 12-03-26 (foto's Kees Maas)

De musical zelf behoeft nauwelijks introductie. The Addams Family ging in 2010 op Broadway in première en is gebaseerd op de iconische stripfiguren en films die generaties lang hun weg naar het publiek hebben gevonden. De meeste mensen kennen de excentrieke familie: Gomez, Morticia, hun kinderen Wednesday en Pugsley, oom Fester, Grootje en de zwijgzame butler Lurch. Ze houden van alles wat duister, vreemd en een tikje macaber is – en vinden dat zelf volkomen normaal. Toch laat deze musical een andere kant van hen zien. In deze versie staat niet alleen hun bizarre levensstijl centraal, maar vooral de liefde en de hechte familiebanden die hen verbinden.

Het verhaal draait om Wednesday, de dochter van het gezin, die tot ieders verbazing verliefd wordt op een jongen uit een ogenschijnlijk ‘normale’ familie. Lucas heet hij. Wanneer Wednesday besluit hem en zijn ouders uit te nodigen voor een diner bij de Addamsen, botsen twee werelden frontaal op elkaar. Wat volgt is een avond vol misverstanden, geheimen en zwarte humor, waarin steeds opnieuw dezelfde vraag opduikt: wat is eigenlijk normaal – en wie bepaalt dat?

Nog voordat het eerste woord gesproken wordt, merk ik hoe sterk het visuele beeld van de voorstelling is. Dat is geen toeval. Regisseur Hugo Segers werkt al bijna veertig jaar met de vereniging. Ooit kwam hij bij toeval in Zeeland terecht, maar inmiddels is hij een vaste waarde geworden binnen de groep. Terwijl ik naar het toneel kijk, begrijp ik waarom. Het decor – een mysterieuze villa in een Amsterdams bos – is sfeervol en vol details. Het oogt groots, maar blijft tegelijkertijd intiem. Elk element lijkt met zorg gekozen. Segers heeft vaker gezegd dat het visuele plaatje minstens zo belangrijk is als het spel, en dat zie je hier overal terug.

Maar wat deze generale vooral bijzonder maakt, is hoe zichtbaar het plezier van de spelers is. Het voelt alsof iedereen op het toneel precies weet waarom hij of zij hier staat. Niet omdat het moet, maar omdat ze niets liever willen dan samen iets moois neerzetten.

Dat wordt meteen duidelijk wanneer Rini de Koster als Gomez Addams het toneel betreedt. Met een energieke flair en een charmante glimlach zet hij een personage neer dat tegelijk flamboyant en ontwapenend is. Naast hem staat Fabiënne Sandee als Morticia: statig, elegant en heerlijk droogkomisch. Samen vormen ze een duo dat voortdurend speelt met spanning, passie en humor. Hun relatie wordt muzikaal voortdurend onderstreept door tango-invloeden, wat de scènes een bijna zinderende energie geeft. Een diepe buiging voor deze twee spelers, die het stuk met verve dragen. 

De muzikale wereld van de voorstelling is verrassend rijk. Onder leiding van Hans Laureyn klinkt een partituur waarin tango, flamenco en zelfs impressionistische invloeden samenkomen. Af en toe hoor je subtiele verwijzingen naar de muziek van Claude Debussy, waardoor sommige momenten een bijna dromerige, nachtelijke sfeer krijgen. Pianiste Marije Allemekinders speelt daarbij een sleutelrol. Tijdens repetities vertaalt zij een volledig orkest naar pianospel, maar nu, met het hele orkest erbij, krijgt de muziek een rijkdom die de voorstelling nog meer kleur geeft.

Terwijl het verhaal zich ontvouwt, groeit ook de rol van Wednesday, gespeeld door Sanne Pronk. Zij weet de beroemde sombere dochter van de Addamsen een verrassend menselijke kant te geven. Haar Wednesday is scherp, intelligent en soms bijna ontroerend kwetsbaar wanneer ze worstelt met haar gevoelens voor Lucas. 'Kan het voor één keer gewoon, is dat ok?', zingt ze vol overgave.
Lucas wordt gespeeld door Jordy Mulder, die niet alleen op het toneel staat maar ook productieleider van de voorstelling is. Het zegt veel over zijn betrokkenheid bij de vereniging. Zijn Lucas is sympathiek en oprecht, een mooi tegenwicht voor de bizarre wereld waarin hij terechtkomt.

Een van de grootste publieksfavorieten zal straks zonder twijfel Guus Cappon zijn als oom Fester. Komische timing en een ontwapenende uitstraling zijn daarbij belangrijke ingredienten. Linda Jouvenaar mag een heerlijke rol van Grootje omarmen, een personage dat voortdurend onverwacht opduikt en daarmee voor hilarische momenten zorgt. En dan is er nog Imar Schmid als Lurch, de imposante butler die met minimale woorden maximale indruk maakt. En dan is er nog de zeer talentvolle Jente van Eijkeren in de rol van Pugsley, ook voor haar een grote pluim hoe ze meerdere facetten in haar personage met overtuiging weet neer te zetten.

Naast deze hoofdrollen staat een groot ensemble op het toneel. Figuren uit allerlei tijden en culturen verschijnen: piraten, nonnen, ontdekkingsreizigers, Cleopatra, Napoleon, cowboys en zelfs Coco Chanel. Zij zorgen samen voor een levendige en kleurrijke achtergrond die de wereld van de Addamsen nog rijker maakt.

De choreografie van Iris Veekens voegt daar nog een extra dimensie aan toe. Ze creëerde zeven verschillende dansstukken, elk met een eigen karakter. Het is duidelijk dat hier ontzettend veel werk in zit. Het ensemble beweegt strak, vol energie en met een duidelijke theatrale flair.

Hoewel The Addams Family bekend staat om zijn zwarte humor en macabere uitstraling, draait het verhaal uiteindelijk om iets heel eenvoudigs: familie. Om loyaliteit, liefde en acceptatie. Om het besef dat anders zijn helemaal niet zo vreemd is. Tijdens deze generale wordt dat niet alleen gespeeld – het wordt ook voelbaar.
Wat ik zie is een voorstelling die groots oogt, muzikaal rijk is en vol humor zit, maar die bovenal gedragen wordt door een hechte groep mensen die samen iets willen creëren. Dat maakt deze productie van Muziektheater Zeeland niet alleen een sterke musical, maar ook een warm visitekaartje van wat een vereniging kan zijn.
Wie straks plaatsneemt in de zaal, zal waarschijnlijk lachen om de absurditeiten van de Addamsen, genieten van de muziek en zich laten verrassen door de vele theatrale vondsten.

Muziektheater Zeeland met The Addams Family: Vrijdag 13 maart (20.00 uur) en zaterdag 14 maart (14.00 en 20.00 uur) in Theater de Mythe in Goes en zaterdag 21 maart (20.00 uur) en zondag 22 maart (14.00 uur) in Schouwburg Middelburg en zaterdag 28 maart (20.00 uur) in Scheldetheater Terneuzen.

Rolverdeling:
Rini de Koster - Gomez
Jente van Eijkeren - Pugsley
Fabiënne Sandee - Morticia
Sanne Pronk - Wednesday
Linda Jouvenaar - Grootje
Guus Cappon - Fester
Imar Schmid - Lurch
Joran Pronk – Itt
Kees den Herder - Maarten
Jordy Mulder - Lucas
Anniek van de Guchte – Annelies
Aren Blazis - Mime speler
Manon Bleyenbergh - Robin Hood
Bonnie Bogaard - Non
Leonie Geers-de Feijter - Sissi
Ellen Joosse - Oosterse prinses
Jan Fortrie - Monnik
Bart den Hartog - Ontdekkingsreiziger
Froukje Bouwman - Stewardess
Robin Janse - Piraat
Anne van Loenhout - Buikdanseres
Arjan van Loenhout - Hercule Poirot
Danielle van Loenhout - Weesmoeder
Emma van Loenhout - Cheerleader
Maud van Loo Ontdekkingsreiziger
Roza Mondeel - Cheerleader
Ingrid Lucas - Griekse Godin
Jari van Nieuwenhuijzen - Cowboy
Desiree Nijsse - Verpleegster
Yasmin Ooteman - Charleston danseres
Mares de Regt - Petticoat
Anne-Maaike van Tiggele - Hippie
Daniel Riemens - Napoleon
Tabitha van der Stel - Serveerster
Madelief de Regt - Boerenmeisje
Gemma Hofman – Stevense - Meisje van plezier
Astrid Tempelaars - Ballerina
Kelly Verplanke - Cowboy
Nelleke Vleugel - Sprokkelvrouwtje
Maaike de Wit – Coco Chanel
Sophie van Wijngaarden - Cleopatra
Margriet van Zweden – Bruid

Orkest:
Marije Allemekinders - Piano 1
Katrijn Aper - Klarinet - Tenorsax
Ieva van Goethem - Piano 2
Maarten Grymonprez - Trompet
Renke van Impe - Cello
Saskia van Keer - Viool
Matthias Van Nuffelen - Drums
Lut Ottevaere - Trombone
Peter Picqueur - Dwarsfluit - Altsax
Hans Schoonis - Gitaar
Elroy Snoeren - Contrabas